درد دل

همفکری

farasoo — Thu, 08 Mar 2007 12:46:41 GMT

ای عاشقان به زودی من کاری می کنم که صداش به گوش تماتمی عاشقان ملت های دیگه هم برسه

درد و دل

farasoo — Mon, 27 Nov 2006 06:58:18 GMT

انسان افسار گسیختهءشهوت شب وروز دویدن تا هیچ تا شکم و زیر شکم

وزندگی روزو شبهای اندوه دلتنگی انسان آلودهء زندگیستگریزی نیست

ما لجن آلودهء قرنی هستبم که پناه آدمی مرگ است

ویگانه التجای آدمی آغوش منفور چندش انگیز شهوات پست

وقتی که حسرت گزیدن لبی تا اعماق استخوانهایت میرود

وقتی که حسرتدستمالی تنی تنت را میسوزاند ودر یک واپسزدگی

بیخ گلویت را میگیرد

آیا قطره ای اشک بر گونه هایت خواهدلغزید

نمایان گر قدیمی ترین گریه های بشر اشکهای بیپناه

اشکهای سرگردان اشکهایی که نگران تباهی آدمی است

ما بی سبب انگشت اشاره به سمت شیطان گرفته ایم

آیا روا بود شیطان بر این انسان این انسانی که من میبینم سجده کند.

farasoo — Mon, 20 Nov 2006 14:05:18 GMT

قطعه ای شعر تقدیم به ......z

farasoo — Mon, 20 Nov 2006 12:20:18 GMT

امروز ندارم غم فردای قیامت

که افروخته رخ آمد وافروخته قامت

در کوی وفا چاره بجز دادن جان نیست

یعنی که مجو در طلبش راه سلامت

تیری ز کمانخانهء ابروش نخوردم

تا سینه نکردم هدف تیر ملامت

تکه ای از ابیات فروغی بسطامی ...تقدیم به تو که بهترینی

farasoo — Mon, 20 Nov 2006 12:09:18 GMT

غمش را غیر دل سر منزلی نیست

ولی انهم نسیب هر دلی نیست

کیش مجنون ولیلی میتوان گفت

که این افسانه در هر محفلی نیست

کجا گردد قبول خواجهء ما

غلامی را که بخت و مقبلی نیست

نشاطی هست در قربانگه عشق

که مقطولی ملول از قاطلین نیست

شرابی خورده ام از جام طفلی

که در خمخوانهء هر کاملی نیست

من از بی حاصلی حاصل گرفتم

وزین خوشتر کسی را حاصلی نیست

شدستم غرق دریایی که هرگز

غریقش را امید ساحلی نیست

شعري از خواجه حافظ شيرازي تقديم به.......... z

farasoo — Sun, 19 Nov 2006 11:26:11 GMT

جانا ز فراق تو اين محنت جان تا كي

دل در غم عشق تو رسواي جهان تا كي

چون جان و دلم خون شد در غرق فراق تو

در كوي وصال تو دل بر سر جان تا كي

نامد گه آن آخر كز پرده برون آيي

ان روي بدان خوبي در پرده نهان تا كي

بشكن ز سر زلفت اين بند گران از دل

بر پاي دل مسكين اين بند گران تا كي

دل بردن مشتاقان از غيرت خود تا چند

خون خوردن وخاموشي زين دل شدگان تا كي

گر عاشق و دل داري ورسوختهء ياري

بي نام و نشان مي رو اين نام و نشان تا كي

تقديم به تو ...!

غزلی زیبا از احمد گلچین معانی تقدیم به عشقم...........

farasoo — Sun, 19 Nov 2006 11:11:18 GMT

نگهش سوي دگر بود و نگاهش كردم

ديده روشن به صفاي رخ ماهش كردم

تا برم ره به دل آن گل خندان چو نسيم

گاه بي گاه گذر بر سر راهش كردم

همچو ان تشنه كه راهش بزند موج سراب

اشتباه از نگه گاه به گاهش كردم

ديدمش گرم سخن دوش چو در صحبت غير

غيرتم گشت ولي خوب نگاهش كردم

حاصل شمع وجودم همه اشك آمد و آه

انقدر سوختم از غم كه تباهش كردم

سبب گر بسوزد مسبب تو اي

با جان ودل به این غزل زیبا توجه کنید تقدیم به عشقم .........

farasoo — Sun, 19 Nov 2006 10:56:18 GMT

بچشمانت که تا رفتی زچشمم بی خورو خوابم

برویت که من چون زلف تو پیوسته در تابم

بجان عاشقان یعنی لبت کامد به لب جانم

بخاک پای تو یعنی سرم کز سر گذشت آبم

بخاک کعبهءکویت بحق حلقهء مویت

که ممکن نیست کز روی تو هرگز روی برتابم

بصبح عاشقان یعنی رخت کز محر رخسارت

نروز آرام میگیرم نه شب خوابم

بدیدارت که تا بینم جمال کعبهءرویت

محالست انکه هرگز سر فرود آید بمحرابم

غزل زیباای بعنوان قسمنامه از علی اطهر کرمانی تقدیمبه عشقم ................

farasoo — Sun, 19 Nov 2006 10:38:18 GMT

بمهر تو ای ماه زیباا قسم

بچهر تو ای مهر رخشا قسم

به ان شکرین خندهءنوشبار

به آن دیدگان فریبا قسم

به آهی که ازسینه ای سوخته

کشد شعله تا عرش اعلا قسم

به اشکی که از دیدهءعاشقی

بدامان چکد ژاته آسا قسم

به آن دردمندی که نومیدوار

فرو بسته چشم از موداوا قسم

به گم کرده راهی که از کاروان

جدا مانده افتاده از پا قسم

بخونین جگر لالهءداغدار

که بنشسته تنها به صحرا قسم

بجانهای از عاشقی بیقرار

به دلها عشاق شیدا قسم

به آن ناله های که پر میکشند

بسوی خدا نیمه شبها قسم

بعمری که در آرزویت گذشت

بدیروز به ا مروز به فردا قسم

بعا عین طنازی ودلبری

به شیرین بعذرا بلیلا قسم

بان آتشین پرتوایزدی

کتابید بر طور سینا قسم

اگر میشناسی خداوند را

بذات خداوند یکتا قسم

که عشقت زدل رفتنی نیست نیست

بپروردگار توانا قسم

غزلی از عماد خراسانی...تقدیم به عشقم......

farasoo — Sun, 19 Nov 2006 10:07:18 GMT

دوستت دارم ودانم که توای دشمن جانم

از چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

غمم این است که چون ماه تو انگشت نماای

ور نه غم نیست که در عشق تو رسوای جهانم

دمبدم حلقهءاین دام شود تنگتر ومن

دست و پاای نزنم خود زکمندت نرهانم

سر پرشور مرا نه شبی ای دوست بدامان

تا شوی فتنهء ساز دلم وسوز نهانم

ساز بشکسته ام وطایر پر بسته نگارا

عجبی نیست که اینگونه غم افزاست فغانم

آن لعیم است که چیزی دهد وباز ستاند

جان اگر نیز ستانی زمن این دل نستانم

بار ده بار دگر ای شه خوبان که بترسم

تا قیامت بغم وحسرت دیدار بمانم

مرغکان چمنی راست بهاری وخزانی

من که در دام اسیرم چه بهارم چه خزانم

گریه از مرم هشیار خلا یق نپسندن

شده ام مست که تا قطرهءاشکی بفشانم

ترسم اندر بر اغیار برم نام عزیزت

چکنم بیتو چه سازم شده ای ورد زبانم